Goede Vrijdag

Vrijdagmiddag hebben we met elkaar nagedacht over het sterven van de Heere Jezus. We begonnen met een objectles. Joas stond op het 'eiland' in de keuken, en we vroegen of hij op de barkruk kon komen. Dat lukte natuurlijk niet. Het eiland stelde de aarde voor, en de barkruk de hemel. Er is een afstand tussen God en ons, die kunnen we niet overbruggen. 

 Toen pakten we het kruis en ja, zo kon je er wel komen! We hebben de Heere Jezus nodig, het kruis brengt verzoening tussen God en ons. Het was een beetje spannend om erover heen te lopen. Weer een mooie les: het is ook een beetje spannend om te gaan geloven, je over te geven, te vertrouwen... 

 Daarna vertelde papa het Bijbelverhaal. Ik vond het fijn dat mijn man dit wilde doen. Het Bijbelonderwijs is toch een verantwoordelijkheid van ons samen. En Joas luisterde heel goed, dat zegt genoeg :-)

Tot slot maakte Joas (en later Levi) een mooi schilderij met vrolijke kleuren. Want het was natuurlijk wel een verdrietig verhaal, maar toch ook een blij verhaal. Als de Heere Jezus Zijn leven niet had gegeven, kon het echt nooit meer goed komen tussen de Heere en ons. Wat een liefde dat de Vader Zijn Zoon gaf, en de Zoon Zijn leven. Zullen wij dan ook niet ons leven toewijden aan Hem?

Pesachmaaltijd

Maandagavond hebben we bij vrienden de Pesachmaaltijd gevierd. Het was fijn! We hebben gezongen, gebeden, uit de Bijbel gelezen. De kinderen werden gezegend door de gastheer. De gastvrouw vertelde het verhaal uit Exodus 12 (beeldend!). Ik vond het heel mooi dat de kinderen er helemaal bij betrokken werden door vragen aan hen te stellen, maar ook door bekende Bijbelteksten en liedjes. 

Hieronder een impressie in woord en beeld.

 bloed aan de deurpost

handen wassen (reiniging)

sederschotel: geroosterd lamsbotje, zout water en radijs (tranen), charoset (leem voor de stenen - zoet), witlof (bitter - slavernij)

10 plagen opnoemen, bij elke plaag een druppel wijn op je servet 

Lennart dankt voor de matze 

stukje matze zoeken

"Want zo dikwijls als u dit brood eet en deze drinkbeker drinkt, verkondig de dood van de Heere, totdat Hij komt."

Kom Heere Jezus, ja kom haastig!

Jezus in Gethsemané

Zojuist een Bijzonder Bijbelfeest Beleefd. 

Ja, echt met 3 hoofdletters. 

Toen mijn man en ik erover spraken wat we deze zondag zouden doen, wilden we graag de liefde van God de Vader benadrukken. Heel vaak als het over het lijden en sterven van de Heere Jezus gaat, gaat het ook direct over onze zonden en de straf die wij hadden verdiend. Terecht. Maar Gods oneindige liefde sneeuwt daardoor misschien soms een beetje onder. Daarom hebben we ervoor gekozen om de bekende tekst uit Johannes 3 vers 16 aan te leren. God had de wereld zó lief dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft. (Het tweede stukje komt nog.) Wij wonen daar op dat kleine stukje. Maar hier en daar en overal wonen ook mensen. Zoveel mensen. God heeft ze allemaal lief, en wil dat ze gered worden. Dat ze in Hem gaan geloven. En dat kan alleen omdat Hij Zijn Zoon gaf.

Daarna vertelde ik het verhaal van de Heere Jezus in Gethsemané. We gebruikten lego-poppetjes om het uit te beelden. Dat kwam de betrokkenheid van Joas zeker ten goede! Bij het gedeelte over het gebed heb ik het uitgebreid gehad over Gods wil. God wil dat alle mensen zalig worden (1 Timotheus 2:4). Hij wil dat iedereen in Hem gelooft, gelukkig wordt. Maar dat kan alleen als de Heere Jezus Zijn leven zou geven. Het tweede stukje van de aangeleerde tekst paste hier ook mooi bij: "opdat een ieder die gelooft..." 

Ook het verraad van Judas en de gevangenneming hebben we summier verteld. Daarna hadden we nog een mooi gesprekje. Voor ons komt ook de dag dat we moeten sterven. Joas zei soms als het over sterven in het algemeen ging: maar nu hoeft dat niet meer hè, want de Heere Jezus is gestorven. Voorzichtig heb ik verteld dat wij toch ook moeten sterven. Joas zei: "Als ik groot ben, wil ik sterven." Ik heb geprobeerd uit te leggen dat sterven niet erg is als je in de Heere Jezus gelooft. Want dan mag je altijd bij Hem zijn. "Ik wil niet sterven want dat vind ik eng." We hebben eerlijk gezegd dat papa en mama dat ook een beetje eng vinden, omdat je niet precies weet wat er dan gebeurt. Maar dat je dan ook mag bidden, net als de Heere Jezus. Hij vond het ook 'eng'. En als je weet dat je daarna voor altijd bij de Heere Jezus mag zijn - "eeuwig leven hebt", nooit pijn of verdriet, dan is het tóch goed! Toen ging zijn gezichtje toch een beetje glimmen. Daarna hebben we nog samen gebeden. Het was een kostbaar moment en het ontroerde me, omdat Joas zo eerlijk was. Omdat we samen over deze dingen kunnen praten en bidden. Omdat we onze kinderen op deze manier écht bij de Heere Jezus mogen brengen.

Zie het Lam van God...

Wat was het een mooi Bijbelfeest, vorige week zondag. Heel eenvoudig, maar de kern van het evangelie mocht echt klinken. We begonnen met een filmpje over een lief lammetje. Die hadden de kinderen pas ook gezien en geknuffeld op de Mekkerstee in Ouddorp. De kinderen kregen allebei een knuffellammetje om wat te doen te hebben onder het verhaal. Ik vertelde uit Exodus 12 de geschiedenis van de uittocht.

“Papa, wat gaat u doen?” “Ik zoek een lammetje uit. Die mag een tijdje bij ons in huis wonen.” “Waarom?” “Dat moet van de Heere, heeft Mozes gezegd”. “Moet het dan altijd bij ons blijven wonen?” “Nee, over 4 dagen moeten we het lammetje slachten, dood maken en het vlees opeten.” “Ach, wat zielig.” “Nee, dat is niet zielig. Zal ik het eens uitleggen?”

Intussen lieten we plaatjes zien van het lam dat geslacht werd (zie foto) en van de deurposten met bloed.

"Nu hebben we geen bloed van een lammetje meer nodig hè. Maar we hebben wel het bloed van de Heere Jezus nodig om gered / gereinigd te worden van onze zonde. Toen de Heere Jezus geboren was, zei iemand (Johannes) over Hem: Zie het Lam van God, dat de zonden van de wereld wegneemt. Mooi hè. Eigenlijk moest die oudste jongen sterven hè, maar dat hoefde niet omdat het lammetje in zijn plaats gestorven was. En eigenlijk moeten jij en ik sterven hè, wij hebben straf verdiend om onze zonde. Maar de Heere Jezus is in onze plaats gestorven, Hij heeft onze straf gedragen op het kruis. Daar mogen we Hem elke dag voor danken. Ook nu!"

Joas luisterde heel aandachtig. We maakten een knutselwerkje, wat ze erg leuk vonden om te doen. Ook zetten we een kruis neer met een lammetje en steentjes. Elke keer als we zondigen, mogen we een steentje bij het kruis leggen. Onze zonden belijden aan de Heere Jezus.

Aan tafel bij de maaltijd zijn ook precies de lijdensverhalen aan de beurt. Van de week, toen ik hem op bed legde, begon Joas erover. Het was mooi om zo samen, in alle rust, het verhaal met hem door te nemen. En ook om misstanden weg te nemen. Want hij dacht dat de soldaten bloed aan het kruis gingen smeren. Ik snap wel waar die gedachte vandaan kwam...

PS. Gedeelten voor dit bijbelfeest zijn geïnspireerd door geloof-huwelijk-gezin.blogspot.nl Dank, Mirjam :-)

Het bloed van de Heere Jezus

De tekst die we deze lijdenstijd centraal willen stellen, komt uit 1 Johannes 1 vers 7: Het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde. Ik heb de tekst aangeleerd door eerst met Joas te praten over Adam en Eva in het paradijs. “Deden Adam en Eva weleens iets verkeerd?” “Ja,” zei Joas. Ik vroeg benieuwd: “wat dan?” Joas zei: “van de boom eten”. (Ik blij, anders konden we wel van vooraf aan beginnen met ons Bijbelonderwijs…) Ik had een glaasje met water neergezet: de situatie van Adam en Eva voor de zondeval. Toen we het over de zonde hadden, deed ik er wat kleurstof in. Dat was natuurlijk interessant. Ik vroeg aan Joas ook of hij iets op kon noemen wat hij verkeerd deed. Dat vond hij nog best lastig. Maar toen ik vroeg waarom hij weleens straf had, kwam er wel wat uit. Ik noemde ook iets van mezelf. Ik vertelde dat ik mijn zonde wel weg zou willen poetsen / reinigen. Maar dat kon niet met zeep of shampoo. Toch had ik wel straf verdiend. Hoe moest dat dan? Joas zei iets over soldaten. Ik vroeg: "wat gingen zij doen met de Heere Jezus?" Dat wist hij wel: "aan het kruis hangen, en toen kwam er ook bloed". Wat mooi hè, dat een kind van 3 daar dan zelf mee komt. Net als dit bleekmiddel het water weer (een beetje) schoon maakt, zo maakt het bloed van de Heere Jezus ons schoon. Helemaal!

Gebed - Daniël

Vanmiddag hebben we met elkaar nagedacht over Daniël. Zoveel dingen zijn zo vanzelfsprekend voor ons, maar als je dan het verhaal gaat bekijken door de ogen van een kind... dan vraag je je af: wat is eigenlijk een wet? Daar hebben we het dus eerst even over gehad. Daarna hebben we een nieuwe Bijbeltekst aangeleerd uit Spreuken 3 vers 5: Vertrouw op de Heere met je hele hart, en steun op je eigen inzicht niet. We vinden dit zo'n mooie tekst om mee te geven, het leven door.

In dit gedeelte komt zo duidelijk het vertrouwen van Gods kind, Daniël, naar voren. Dit Bijbelfeest hebben we ook ingepast in het thema 'gebed' (zie vorige blog). Voor Daniël was het onmogelijk om niet te bidden! Het was zijn levensadem, hij kon geen dag zonder contact met God. Hij vertrouwde zich helemaal aan Zijn hemelse Vader toe en steunde echt niet op zijn eigen inzicht. De geleerde tekst liet ik dan ook regelmatig terugkomen in het verhaal.

Na het verhaal hebben we een leeuw geknutseld. Levi ook, samen met papa en tante Marieke. Hij genoot ervan, en leek uiteindelijk zelf een leeuwtje. :-) Joas had niet echt meer concentratie na het verven, dus we plakken morgen de manen op. En papa? Die kan echt goed leeuwenkoppen tekenen! (Mama had een voorbeeld gemaakt, maar dat leek meer op een lief beertje... Dit is echt een gevaarlijk monster!)

Gebed - Bartiméüs

Eindelijk weer een keertje Bijbelfeest! We wilden het graag een keer over gebed hebben. Wat willen we onze kinderen meegeven? Je mag alles, altijd en overal aan de Heere vertellen, de hele dag door. Fijne dingen (danken) en verdrietige dingen (bidden). Die vertrouwelijke omgang is zo iets moois! Dat mogen we als ouders ook voorleven. 

Toen we hierover nadachten, gingen we uiteraard ook op zoek naar een passend Bijbelverhaal. Maar dat bleek niet zo makkelijk te vinden. Daarom hebben we besloten er maar een paar keer over te 'werken' en dan elke keer een ander aspect benadrukken. Het verhaal van Bartiméüs spreekt wel erg tot de verbeelding, dus vonden we mooi om mee te beginnen.

Als intro mocht Joas ervaren wat het is om blind te zijn. We wilden 'blindemannetje' met hem spelen. Maar dat vond onze lieve schat geen goed idee: 'ik vind het spannend'. Oké, dan papa maar. Dat was natuurlijk wel leuk. Daarna wilde hij het nog steeds niet en kwamen er zowaar tranen, kijk maar goed naar de foto, dan zie je ze glinsteren. Natuurlijk hebben we hem niet gedwongen, het moet leuk blijven. Maar soms vind ik het dan wel een beetje lastig om flexibel te blijven hoor.

 

Daarna vertelde ik het verhaal. Bartiméüs wist dat Jezus hem alleen kon helpen. Daarom riep hij zo hard! Joas had nog niet zo lang geleden erg last van waterpokken. Toen hebben we ook heel veel gebeden of de Heere hem beter wilde maken. (Wel mooi om hier nog even te melden: hij had zo'n last van jeuk, en ik had echt alles gedaan wat ik kon doen. Maar 't ging nog steeds niet over. Dat zei ik ook: mama weet echt niet wat ze nog meer kan doen. Joas zei toen: 'Bidden, mama!'). Zodoende kwam dit verhaal best dichtbij. Bartiméüs werd direct beter gemaakt door de Heere Jezus. Maar Joas moest wel een paar dagen wachten. Ook weer een mooie les. Verder hebben we het vooral praktisch gehouden: bijv niet over de blinde ogen van ons hart gehad.

Toen was het tijd voor chippies en wat drinken. Ondertussen bekeken we het boek 'Waar zullen we voor bidden?' van Andy Robb. Hier staan heel veel verschillende platen in met tips waar je voor kunt bidden of danken. Denk aan de mensen in de kerk, zieke kinderen, maar ook de brandweermannen en vissers. Verder ook dingen als 'help ons te delen' en 'dank U voor Uw liefde'. Joas vond het boek vooral erg leuk omdat de plaatjes hem zo aanspraken. Maar dat we ook konden bidden voor die dingen...? Dat was hoofdstuk 2...

We vinden het belangrijk om het gebed wat meer aandacht te geven in ons gezin. Daarom wilden we een gebedsdoosje maken. We bedachten met elkaar wat gebeds- en dankpunten. Zoals de zon, ons huis, speelgoed, de Bijbel. Ik zocht er wat plaatjes bij op internet (oa bij sclera.be), printte ze en Joas mocht ze uitknippen. Daarna hebben we met z'n drieën gebeden. Het gebedsdoosje willen we een vaste plek geven bij het gebed na de maaltijd.

Maar dat kan natuurlijk ook heel goed op andere momenten van de dag. Want uiteindelijk is dát het wat we mee willen geven: je kunt altijd met alles terecht bij de Heere God. Hij hoort je altijd! Net als Bartiméüs.

De Bijbeltekst die we aan hebben geleerd, komt uit Matthéüs 7:7 'Bid en u zal gegeven worden. Zoek en u zult vinden. Klop en er zal voor u opengedaan worden.'